Soms zijn er van die momenten waarop het leven een diepe buiging maakt – momenten waarop je voelt: hier eindigt iets, maar begint er nog veel meer. Morgen is zo'n moment. Na tweeënhalf jaar van hard werken, vallen en opstaan, ontvang ik mijn diploma voor de International Harptheray (IHTP)-opleiding. Een mijlpaal die niet alleen staat voor studie en examens, maar vooral voor persoonlijke groei – voor een innerlijke reis die mij rijker heeft gemaakt dan woorden kunnen zeggen. Ik voel me werkelijk bevoorrecht dat ik deze weg heb mogen bewandelen. Wat begon als een sprong in het onbekende, is uitgegroeid tot een levenspad waarop ik mezelf opnieuw mocht ontdekken. De opleiding gaf ruimte om te groeien: niet alleen in vaardigheden, maar ook in durf, in vertrouwen, in verbondenheid. En misschien wel het meest bijzondere: ik durf mijn muziek nu écht te delen.
Tijdens deze jaren merkte ik hoe muziek deuren opent die woorden soms gesloten houden. Of ik nu in tijdens een stage speelde, of zomaar in de liefdadigheidswinkel Dorcas, telkens gebeurde er iets magisch. Mensen begonnen spontaan mee te zingen, begonnen te vertellen – alsof mijn stem, de harp of piano zachtjes de sluizen van hun hart opende. In die momenten voelde ik de kracht van muziek en hoe waardevol het is om simpelweg te durven delen, ongekunsteld en echt.
“I know the world's been cruel of late
And your heart can't bear the weight
And it feels like it's so long 'til morning.”
In die kwetsbare momenten bood muziek een veilige haven. Door de harp vond ik rust, kracht en nieuwe verbondenheid.
De weekenden in Roggel vormden een bijzondere harp-bubbel, waarin muziek, natuur en menselijkheid samenkwamen. Kamperen onder de sterren, wakker worden in de frisse buitenlucht, met je harp naast je – eenvoudiger en echter kan het leven bijna niet zijn. Er waren tranen van ontroering, gelach en vooral een diepe verbondenheid. Vriendschappen werden geboren, liefde werd gevoeld, en alles werd gedragen in een sfeer van veiligheid en omarming. Daar, midden in de natuur, leerde ik ook oké te zijn met het ongemak: niet alles hoeft perfect te zijn om waardevol te zijn. Soms zit juist in de rafelrandjes de meeste schoonheid.
“Don't worry, let the night go drifting by
And tomorrow, you can fly.”
Wat mij bijzonder ontroert, is dat ik me nu echt onderdeel voel van de harpcommunity. Een gemeenschap waarin muziek niet draait om prestatie, maar om verbinding, om samen raken en geraakt worden. En wat een vreugde is het om te weten dat dit nog maar het begin is! Ik kijk uit naar nog vele mooie momenten – met mijn IHTP-groep, maar zeker ook daarbuiten, waar muziek zijn eigen wegen blijft vinden. Deze mijlpaal draag ik niet alleen. Mijn dankbaarheid is groot. Aan mijn gezin, dat altijd achter mij stond. Aan mijn man, die mij een prachtig geschenk gaf: een eigen website, vol liefde gemaakt, als een monument voor dit avontuur. En aan mijn mentor, voor het geloof, de support en de stille kracht van bemoediging. Morgen speel ik Until Morning. Niet als afsluiting, maar als ode. Aan het pad dat is afgelegd, en aan alles wat nog mag komen, je gedragen voelen met muziek – Tot de ochtend, en verder .....